محیط اطرافتان نقش بزرگی در کیفیت شنوایی شما ایفا میکند.
حتی اگر شنوایی شما بهخوبی شنوایی یک خفاش باشد، برخی فضاها برای شنیدن مناسب نیستند و ممکن است باعث خستگی شنوایی شوند. اگر کاهش شنوایی هم داشته باشید، ممکن است از شدت ناامیدی بخواهید از آن فضا فرار کنید.
مکانهایی که در آنها حضور داریم بر کیفیت شنیدار ما تأثیر میگذارند. چالشبرانگیزترین وضعیت زمانی است که سه عامل بهطور همزمان رخ میدهند: آکوستیک ضعیف، صدای پسزمینه فراوان، و فاصله زیاد بین شما و گوینده.
اما حتی یکی از این عوامل نیز میتواند بر وضوح شنوایی شما تأثیر بگذارد. خبر خوب این است که، به گفته دکتر کاندیس “اوی” اورتیز-هاوکینز، شنواییشناس بالینی در مؤسسه شنوایی و تعادل کاپیتال در مریلند، «برای هر یک از این عوامل قطعاً راهحلهایی وجود دارد.»
در ادامه، اورتیز-هاوکینز توضیح میدهد که چرا هر یک از این عوامل محیطی بر توانایی شنیدن و درک شما تأثیر میگذارد و راهکارهای مفیدی برای مقابله با چالشهای شنوایی ارائه میدهد.
1. به آکوستیک توجه کنید
آکوستیک به نحوه حرکت صداها در یک فضا اشاره دارد. وقتی یک اتاق ساده و خالی است، صدا از دیوارها، کف و دیگر سطوح بازتاب مییابد. استفاده از عناصر نرم مانند فرشها صدا را جذب میکند و باعث میشود کمتر بازتاب داشته باشد. به همین دلیل است که سینماها فضایی دنج دارند—تمامی پردهها، فرشها، دیوارهای پارچهای و صندلیهای نرم، صداهای تند و شدید را جذب کرده و بازتابها را کاهش میدهند.
دکتر اورتیز-هاوکینز میگوید در یک «محیط پرانعکاس»، بهویژه جایی که افراد زیادی در حال صحبت هستند، شنیدن دشوار است، زیرا تمام صداها در حال «انعکاس و بازتاب» هستند.
گفتنی است که آکوستیک ضعیف میتواند شنیدن را برای همه دشوار کند، نه فقط برای کسانی که دچار کاهش شنوایی هستند.
نکاتی برای غلبه بر آکوستیک ضعیف
1. طراحی آکوستیک فضای خود را بهبود دهید.
در خانه خود میتوانید با اقداماتی ساده، آکوستیک محیط را بهبود ببخشید، مثل اضافه کردن فرش و پرده، نصب نوارهای درزگیر برای درها، و موارد دیگر.
2. در انتخاب مکانها دقت کنید (در صورت امکان).
به دنبال مکانهایی باشید که پر از سطوح بازتابدهنده صدا نباشند (مانند میزهای فلزی، کفپوشهای سرامیکی یا دیوارهای آینهدار).
3. فضاهای دنج و گرم را انتخاب کنید.
دکتر اورتیز-هاوکینز پیشنهاد میکند مکانهایی با حالوهوای متفاوت را انتخاب کنید. به محیطهایی فکر کنید که دارای پرده، صندلیهای نرم و راحت، یا فرش روی کف باشند. او میگوید: «این نوع آکوستیکها مقدار انعکاس صدایی که در یک محیط میشنوید را کاهش میدهند.»
4. فاصله را حفظ نکنید
دکتر اورتیز-هاوکینز میگوید: «مهارتهای ارتباطی خوب میگویند که نباید خیلی از هم دور باشید.» اگر فاصلهتان به اندازه یک حیاط مدرسه باشد، مجبور به فریاد زدن خواهید بود و شنیدن سخت خواهد شد.
هرچه به فردی که با او صحبت میکنید نزدیکتر باشید، بهتر است. او میگوید: «فاصلهای به اندازه طول یک دست معمولاً فاصلهای مناسب است. نه آنقدر نزدیک که وارد حریم شخصی فرد شوید و نه آنقدر دور که نتوانید صحبت او را به خوبی درک کنید.»
نکاتی برای غلبه بر مشکل فاصله
- در طول مکالمات، سعی کنید در یک اتاق بمانید
تا حد امکان به فردی که با او صحبت میکنید نزدیک شوید.
- بر مزایای حضور نزدیک تمرکز کنید
نزدیک بودن فقط باعث نمیشود صدا فاصله کمتری را طی کند، بلکه امکان استفاده از نشانههای بصری را هم فراهم میکند. به گفته اورتیز-هاوکینز، میتوانید حرکات لب، حالت چهره، و اشارات (مانند تکان دادن سر یا اشاره دست) را ببینید که میتواند درک گفتار را بهبود دهد.
- از افراد بخواهید ابتدا نام شما را صدا کنند
اورتیز-هاوکینز پیشنهاد میدهد قبل از شروع مکالمه، از دیگران بخواهید ابتدا نام شما را بگویند. این کار توجه شما را جلب میکند تا آماده شنیدن باشید.
برای صدا هم همینطور است—هرچه صدای پسزمینه بیشتر باشد، شنیدن صحبتهای طرف مقابل دشوارتر خواهد شد. سیگنال گفتار در میان شلوغی صداها گم میشود. مغز شما زمانی راحتتر عمل میکند که مجبور نباشد میان صداهای اضافی به دنبال گفتار بگردد.
استراتژیهایی برای مدیریت نویز:
- به گوش قویتر خود توجه کنید.
اگر یکی از گوشهایتان بهتر از دیگری میشنود، فردی را که میخواهید صحبتش را بشنوید در سمت آن گوش قرار دهید.
- محل نشستن خود را استراتژیک انتخاب کنید.
حتی اگر محیط از نظر آکوستیک ایدهآل نیست، به دنبال عواملی باشید که میتوانید کنترل کنید. بهعنوان مثال، در رستورانها از نشستن نزدیک آشپزخانه، سرویس بهداشتی، یا ورودی که مناطق شلوغ هستند خودداری کنید.
- موقعیت بهتری برای شنیدن انتخاب کنید.
اگر دچار افت شنوایی هستید، سعی کنید صدای پسزمینه را پشت سر خود قرار دهید و فردی با شنوایی بهتر در برابر شما و پشت به دیوار باشد
- فاصله خود را با افراد مهم در مکالمه کاهش دهید
اگر میدانید قرار است بیشتر با یک فرد (مثلاً تنیشا) صحبت کنید، کنار یا روبهروی او بنشینید. اگر کنارش هستید، صورت خود را به سمت او برگردانید، زیرا استفاده از دو گوش همیشه بهتر از یکی است. این نکته در خودرو هم صدق میکند.
- به نورپردازی توجه کنید.
نور خوب به شما کمک میکند تا نشانههای بصری مانند لبخوانی و حالات چهره را بهتر ببینید.
- از میکروفون رومیزی استفاده کنید.
این نوع سیستم FM میتواند در مرکز میز قرار گیرد و صحبتهای افراد را ضبط کند، در حالی که صدای پسزمینه را کاهش داده و صدا را مستقیماً به سمعک شما منتقل میکند.
- تنظیمات میکروفون سمعک خود را بهینه کنید.
بیشتر سمعکها دارای دو مجموعه میکروفون هستند—یکی برای تمرکز روی صداهای جلو و دیگری برای پشت. اگر سمعک شما در حالت برنامه مناسب رستوران باشد، میکروفون پشتی خاموش میشود تا شما صدای فرد مقابل را بهتر بشنوید و صدای اضافی محیط مانند صدای بشقابها و قاشقها کاهش یابد.
وقتی هر سه عامل با هم وجود دارند
شنیدن در محیطی با آکوستیک ضعیف، فاصله زیاد از افراد و نویز پسزمینه فراوان سخت خواهد بود. دکتر اورتیز-هاوکینز میگوید: این احتمالاً بدترین وضعیت است.
با این حال، استفاده از راهکارهای قبلی میتواند کمککننده باشد. و یک نکته مهم دیگر: **از قبل برنامهریزی کنید.**
او توضیح میدهد که برنامهریزی از پیش به شما امکان میدهد استراتژیک عمل کنید—مثلاً قبل از شلوغ شدن رستوران بروید یا در یک نشست، صندلیای نزدیک به صحنه یا بلندگوها انتخاب کنید. حتی دانستن برنامهریزی یا ترتیب صحبت افراد میتواند به شما کمک کند که بهتر پیشبینی کنید چه چیزی در انتظار شماست.
او میگوید: «همیشه قبل از رفتن به هر جایی آماده باشید تا بتوانید شرایط را به گونهای تغییر دهید که تجربه شنیداری بهتری داشته باشید.»
