از دست دادن ناگهانی شنوایی حسی-عصبی و چرا یک وضعیت اورژانسی است.
این مرور اهمیت از دست دادن ناگهانی شنوایی حسی-عصبی (SSNHL) را بهعنوان یک علت مهم کاهش شنوایی که اغلب بهویژه توسط پزشکان مراقبتهای اولیه نادیده گرفته میشود، نشان میدهد. برخلاف کاهش شنوایی هدایتی، SSNHL شامل آسیب به گوش داخلی است. این مطالعه روشهای تشخیصی و درمانهای SSNHL در ایالات متحده و کانادا، از جمله گزینههای درمانی، را بررسی کرد. ضروری است که پزشکان و ارائهدهندگان مراقبتهای اولیه بتوانند این وضعیت را زودهنگام تشخیص دهند تا درمان بدون تأخیر آغاز شود، زیرا کاهش شنوایی در صورت عدم مدیریت فوری ممکن است دائمی شود.
از دست دادن ناگهانی شنوایی حسی-عصبی (SSNHL) یک وضعیت گوششناسی است که بهسرعت در طی چند ساعت تا چند روز در بیمار ایجاد میشود و بهعنوان یک اورژانس گوش و حلق و بینی (ENT) در نظر گرفته میشود . بیمار ممکن است متوجه کاهش شنوایی ناگهانی شود که بهسرعت ایجاد میشود یا ممکن است صبح با کاهش شنوایی از خواب بیدار شود. ممکن است علائم همراهی مانند وزوز گوش (تینیتوس) یا احساس "پری" در گوش وجود داشته باشد که قبلاً متوجه آن نشده بودند . اگر این وضعیت بهسرعت درمان نشود، اثرات آن میتواند دائمی شود و با چندین بیماری همراه (کوموربیدیتی) همراه باشد . میزان بروز SSNHL تقریباً 5-27 مورد در هر 100,000 نفر در سال است، با اوج بروز در افراد 50 تا 60 ساله. SSNHL بهعنوان شروع سریع کاهش شنوایی ≥30 دسیبل در سه فرکانس متوالی در 72 ساعت یا کمتر تعریف میشود.
برخلاف کاهش شنوایی هدایتی، SSNHL شامل آسیب به گوش داخلی یا عصب شنوایی است و بیشتر احتمال دارد که یک گوش را درگیر کند. کاهش شنوایی هدایتی معمولاً شامل انسداد در گوش خارجی یا میانی، مانند عفونت یا تجمع جرم گوش (سرومن) است. وجود سرگیجه در بیماران مبتلا به SSNHL و افراد بالای 60 سال یا زیر 15 سال نشاندهنده پیشآگهی بدتر است. پیشآگهی بهتر در افرادی دیده میشود که کاهش شنوایی در فرکانسهای پایین، کاهش شنوایی شدید در زمان مراجعه، و شروع زودهنگام درمان دارند .
اگرچه بیشتر موارد SSNHL ایدیوپاتیک (با علت ناشناخته) هستند، برخی محققان علل مختلفی از جمله منشأ عروقی، عفونت ویروسی، فعالسازی مجدد ویروس، مشکلات گوششناسی، تروما یا نئوپلاسم را پیشنهاد کردهاند. عفونتهای ویروسی میتوانند منجر به التهاب حلزون گوش و/یا آسیب به ساختارهای حیاتی گوش داخلی شوند. کاهش شنوایی ناشی از آسیب عروقی و عفونتهای ویروسی شدید و دائمی است، اما اکثریت موارد SSNHL ایدیوپاتیک قابلبازگشت هستند، که این امر باعث میشود برای پزشکان مراقبتهای اولیه ضروری باشد که این مشکل را در اسرع وقت درمان کنند .همچنین ارتباط متغیری، از 0-48٪، بین شوانوم وستیبولار (تومور عصب شنوایی) و SSNHL وجود دارد که اغلب نیاز به اسکن MRI را توجیه میکند . هنوز اختلافنظرهایی درباره درمانهای SSNHL وجود دارد، زیرا برخی بیماران بهصورت خودبهخود بهبود مییابند، در حالی که دیگران به استفاده از استروئیدها نیاز دارند. این مقاله به بررسی تظاهرات بالینی بیماران مبتلا به SSNHL، روشهای تأیید تشخیص و درمان آن خواهد پرداخت.
تشخیص و علائم
کاهش شنوایی حسیعصبی ناگهانی (SSNHL) یک فوریت پزشکی است که در صورت عدم درمان سریع و مناسب، میتواند منجر به از دست دادن دائمی شنوایی شود. بسیاری از بیماران مبتلا به SSNHL سابقهای از تغییر واضح و ناگهانی در شنوایی خود دارند یا هنگام بیدار شدن متوجه کاهش شنوایی جدید میشوند و از احساس "گرفتگی گوش" شکایت دارند. بسیاری از بیماران تصور میکنند که دچار عفونت گوش شدهاند و به همین دلیل بلافاصله به پزشک مراجعه نمیکنند.
این علائم شباهت زیادی به علائم کاهش شنوایی انتقالی (CHL) دارند و به همین دلیل تشخیص افتراقی سریع بین این دو برای مدیریت صحیح بیماری بسیار حیاتی است. CHL شایعترین نوع کاهش شنوایی است و معمولاً مشکلات گوش خارجی یا میانی را درگیر میکند، در حالی که SSNHL گوش داخلی را تحت تأثیر قرار میدهد. وزوز گوش و سرگیجه علائمی غیر اختصاصی هستند، اما میتوانند در افتراق بین CHL و SSNHL کمککننده باشند .
پزشکان مراقبتهای اولیه
نویسندگان دریافتند که تقریباً تمام بیماران توسط پزشکان مراقبتهای اولیه باید به یک متخصص گوش، حلق و بینی ارجاع داده شوند، البته این موضوع بستگی به این دارد که آیا پزشک اولیه قادر به شناسایی SSNHL باشد یا خیر .آزمایشهای دیگری که در ادامه این مقاله توضیح داده شدهاند نیز میتوانند برای تأیید SSNHL انجام شوند و به کاهش زمان تشخیص و درمان مناسب کمک کنند.
ارزیابیها
آزمایشهای دیاپازون، شنواییسنجی (ادیوگرام)، اتوسکوپی (معاینه گوش با اتوسکوپ) و گرفتن شرح حال دقیق از بیمار برای تشخیص صحیح SSNHL ضروری هستند . یک گام حیاتی ابتدایی برای پزشکان، افتراق SSNHL از سایر مشکلات شنوایی است. با توجه به ماهیت SSNHL، مجرای شنوایی خارجی و پرده صماخ بیماران تقریباً همیشه طبیعی است، بنابراین معاینه اتوسکوپی آنها نیز طبیعی خواهد بود .
آزمایشهای دیاپازون، به ویژه تستهای وبر (Weber) و رینه (Rinne)، میتوانند برای افتراق بین CHL و SSNHL مورد استفاده قرار گیرند .استفاده از دیاپازون با فرکانس ۵۱۲ هرتز پاسخهای قابل اعتمادتری ارائه میدهد و باید برای این تستها استفاده شود، اگرچه دیاپازون ۲۵۶ هرتز نیز میتواند به عنوان جایگزین به کار رود .
تست وبر جابجایی (لترالیزاسیون) شنوایی را تشخیص میدهد، در حالی که تست رینه تعیین میکند که هدایت هوایی بهتر از هدایت استخوانی است (نتیجه نرمال/مثبت) یا خیر . تست وبر حساسیت بالایی دارد و میتواند گوش آسیبدیده را مشخص کند؛ سپس با تست رینه بررسی میشود که آیا در گوش آسیبدیده کاهش شنوایی انتقالی (نتیجه منفی) وجود دارد یا خیر.
با وجود کاربرد عملی تستهای دیاپازون، تنها ۶۳.۵٪ از پزشکان مراقبتهای اولیه در مطالعهای که مدیریت SSNHL را بررسی میکرد، از این تستها استفاده کرده بودند. بسیاری از شرکتکنندگان به ارزیابیهای شنواییشناسی تکیه داشتند، که میتواند باعث تأخیر در درمان بیماران شود، زیرا پزشکان منتظر نتایج این آزمایشها میمانند. اگرچه تستهای وبر و رینه جایگزین ارزیابیهای کامل شنواییشناسی نمیشوند، اما میتوانند مسیر تصمیمگیری پزشکان را هدایت کنند. اگر پزشکان در انجام تستهای دیاپازون اعتماد به نفس کافی نداشته باشند، میتوانند از تست Hum به عنوان جایگزین تست وبر استفاده کنند.
نتیجهگیری
پیام اصلی این مقاله مروری این است که هم بیماران و هم ارائهدهندگان خدمات درمانی باید از اهمیت شناسایی و تشخیص کاهش شنوایی حسیعصبی ناگهانی (SSNHL) و اورژانسی بودن آن آگاه باشند تا هرچه سریع تر برای سمعک مورد نیاز بیمار اقدام شود.
ضروری است که ارائهدهندگان خدمات درمانی بتوانند این وضعیت را در مراحل اولیه تشخیص دهند تا درمان بهموقع و مناسب انجام شود.
در بسیاری از موارد، بهسادگی فرض میشود که بیمار فقط دچار عفونت ساده گوش، آلرژی یا مشکل دیگری شده است، در حالی که ممکن است در واقع SSNHL باشد.
به ویژه برای پزشکان مراقبتهای اولیه، بسیار مهم است که علل احتمالی کاهش شنوایی انتقالی (مانند انسداد جرم گوش) را رد کنند و در صورت مشکوک بودن به SSNHL، بیمار باید در اسرع وقت توسط متخصص گوش، حلق و بینی یا ارائهدهندهی خدمات درمانی دیگر معاینه شود.
